Τρίτη, 24 Ιουνίου 2008

To μπινελίκι ως αγχολυτικό

Αν φταίει κάτι άλλο τότε σίγουρα αυτο/αυτός/αυτη/αυτοί που θα τα ακούσουν θα φταίνε σε κάτι που δεν σε αφορά.
Αυτο ειναι σίγουρο. Ξυπνάς και ξέρεις τι σου φταίει. Αλλα στο δρόμο βλέπεις κάτι που ναι μεν ειναι λάθος αλλα πρακτικά δεν σε αφορά άμεσα. Και τα χώνεις :
"Αντε μωρή απο κει, αντε παραπέρα μωρή *μπλιπ* και *μπλιπ* άσχετη ... " κλπ κλπ
Επειδή θεία δίκη δεν υπάρχει οταν την θες, αναλαμβάνεις αυτόκλητος τιμωρός.
Τιμωρός via ξέσπασμα χουλιγκανίζον, αλαλάζον, βαρβαρούχον.
Και πας παραπέρα ( αν τη γλυτώσεις και δεν σε τρέχει με καμμια αστυνομία η κυρά ) και νιώθεις ανακούφιση μεν αλλα ξέρεις οτι αυτο που σε ενοχλούσε αρχικά, παραμένει.
Το ξέσπασμα δεν ειναι τόσο κακό, αν δεν βγαίνει σε λάθος μέρος, λάθος ώρα, με λάθος πλανήτες πάνω απ την κεφάλα σου. Αλλα μπορεί να σου φορτώσει κι άλλα για ξέσπασμα μετά και στο τέλος θα μείνει ενα κενό επειδη το μόνο που μένει για να ξεσπάσεις πάνω του ειναι δύο πράγματα να διαλέξεις το ενα :
- Ο πλανήτης όλος.
- Ο εαυτός σου.
Διάλεξε και πάρε....

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2008

Kαλα ρε μούργο πώς μαύρισες ετσι ;

Και σου λεγε η μάνα σου
η σκύλα η Κηνύγω
με σκούρους μούργους
πήγαινε και όποιον βρεις τριγύρω.

Διάλεξε σύντροφο καλό
λεβέντη μαυρισμένο,
μάγκα βαρύ και δυνατό,
καλά εξοπλισμένο.

Να τον μυρίσεις όλονε
με προσοχή κυρία
και αμα δεις ελάττωμα,
παράτα τον στα κρύα.